یکشنبه، آبان ۱۲، ۱۳۸۷

دو جریانی که ضربه زدند




دو جریان در ابتدای انقلاب، ضربه حیثیتی بزرگی به وجهه بین المللی جمهوری نوپای اسلامی ایران وارد کرد؛ یکی راه انداختن حمام خون با هدایت صادق خلخالی و دیگری حمله و اشغال سفارت آمریکا در تهران.
*
در درستی این ادعا که اقدامات لجام گسیخته دادگاه ها در اوایل انقلاب به زیان جمهوری اسلامی در روابط بین الملل منجر شد همین بس که دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی هیچ گاه روی اعدام های اوایل انقلاب مانور تبلیغاتی نداده و نمی دهد. برگزاری دادگاه های فوری، عدم دسترسی متهمان به وکیل و اجرای فوری احکام بدون فرجام خواهی، بی تردید حتی اگر باور کنیم که همه معدوم شدگان مستحق اعدام نیز بوده باشند، روندی کاملا مخدوش در نظام دادرسی بود. همه انقلاب ها کم و بیش چنین حمام های خونینی به راه انداخته و عوامل و عناصر ضد خود یا مشکوک به ضدیت با خود را مقابل جوخه های اعدام فرستاده اند ولی با توجه به صبغه اسلامی انقلاب سال 57، این اقدام جریانِ خلخالی جدای از آن که از انقلاب ایران چهره ای بسیار خشن ساخت، وجهه اسلام انقلابی را نیز در معرض آسیب جدی قرار داد. حکایت های عجیب و غریبی که از شیوه محاکمه و اعدام ها به دست جریان خلخالی در اوایل انقلاب شنیده ایم، امکان دفاع از صادق خلخالی را به حداقل می رساند.
*
جریان دیگر، اشغال سفارت آمریکا بود. این جریان بر خلاف جریان نخست یکی از ارکان نظام تبلیغاتی جمهوری اسلامی در طول سال های بعد از وقوع آن بوده؛ ولی البته نه به همین راحتی! برای این که بشود از این جریان استفاده مطلوب به عمل آید یک تغییر اساسی در ماجرا پیش آورده شد و آن خلق مفهوم "لانه جاسوسی" بود و سپس در سایه آن توجیه نقض اصول مسلم در روابط بین الملل و حفظ امنیت نمایندگی رسمی یک کشور خارجی در پایتخت کشور میزبان. جدای از این که در خلق این مفهوم وظیفه مهم نمایندگی های خارجی در کسب اخبار و اطلاعات از محل ماموریت تعمدا به فراموشی سپرده می شود، اشغال یک سفارتخانه به عنوان شیوه ای مشروع برای مجازات دولتی خارجی مورد تایید قرار می گیرد. اگر چنین باشد هیچ سنگی روی سنگی دیگر در مناسبات بین المللی بند نخواهد شد! ماجرای محکومیت جهانی اقدام وحشیانه طالبان علیه دیپلماتها و خبرنگار ایرانی در مقر سیاسی ایران در مزار شریف، محکومیت اقدام آمریکا در هجوم به مقر استقرار نیروهای ایرانی در شمال عراق به خصوص قویا توسط خودِ ایران، اعتراض اخیر ایران به انگلیس به دلیل آزاد کردن یکی از عوامل حمله به سفارت ایران در لندن در اوایل انقلاب و موارد این چنینی دیگر که هر از چند گاهی صورت می گیرد، نشان می دهد که همه کشورها و دولت ها حرمت محل استقرار نمایندگان رسمی دولت مهمان را بر اساس معاهدات بین المللی قبول دارند. اقدام "شور"محورانه سیزده آبان سال 58، جدای از آن که از جمهوری اسلامی چهره ای قانون شکن به جهان ارائه کرد، به نحو تاسف باری اتحاد دشمنان انقلاب را در سال های بعد به خصوص در جریان تجاوز عراق تضمین کرد. پس از آن به مدت دوازده سال کاخ سفید به زیر سلطه جمهوری خواهانی رفت که از پیکر زخم خورده کارترِ دمکرات در ماجرای گروگانگیری بالا رفته بودند.


*

ارسال یک نظر