سه‌شنبه، آبان ۲۱، ۱۳۸۷

چرچیل


مارک تواین گفته است چرچیل "مردترین ها" بود و درست گفته است. وینستون چرچیل در کودکی تنبل ترین شاگرد مدرسه بود؛ اودیس لکسی، یعنی کندی یادگیری، داشت. در جوانی بهترین خبرنگار دیلی تلگراف بود؛ از 5 جنگ در سه قاره گزارش تهیه کرد. در میانسالی منفورترین عضو پارلمان بریتانیا بود؛ به خاطر پیش بینی طولانی شدن جنگ جهانی اول و نیز ارائه طرح تانک جنگ طلب شناخته شد و در پیری محبوب ترین نخست وزیر تاریخ انگلیس شد؛ تنها رهبر اروپا که در برابر هیتلر ایستاد. در کتاب های درسی انگلیس به عنوان سخت کوش ترین فرد معرفی می شود؛ معروف است که تا سی سالگی نمی توانست حرف اس را تلفظ کند اما آن قدر تمرین کرد تا توانست. کمیته نوبل او را ماهرترین سخنران قرن بیست می دانست به خاطر همین سخنرانی ها و شش جلد خاطراتش جایزه نوبل ادبیات گرفت. تاریخ نگارها او را مکارترین سیاستمدار تاریخ می دانند؛ در ابتدای جنگ جهانی دوم، کمونیسم و سرمایه داری را علیه آلمان متحد کرد و بلافاصله بعد از جنگ جهانی، ایده جنگ سرد را توی سر همه انداخت و بالاخره مردم انگلیس او و برنادرشاو را شوخ ترین چهره های کشورشان می دانند. شاید بهترین تصویری که بشود از همچین آدمی ارائه داد، تصویر لحظه ای است که خبر رسیده بود آلمان نازی بعد از تصرف لهستان و اتریش و فرانسه و بقیه اروپا قصد حمله به جزیره را دارد و حالا چرچیل می خواهد خبر را به مردمش بدهد. صحنه این طوری است؛ پیرمرد اول می گوید: "آقایان! خانم ها! ما واقعا تنها هستیم" و بعد بلافاصله اضافه می کند: "به نظر من که خیلی هیجان انگیز است؛ نه؟". /ا

*

نوشته ای از احسان رضایی – مجله همشهری جوان – 18 آبان 87 ؛ به مناسبت 10 نوامبر؛ 137 مین سال تولد چرچیل

ارسال یک نظر