یکشنبه، دی ۲۲، ۱۳۸۷

راه دیگری نیست؟


اگر این همه نشان دادن پیکرهای پاره پاره کودکان و کشتگان غزه، یعنی حقانیت و مظلومیت کشته شدگان و یعنی وحشی گری قاتل؛ بی آن که دلم بخواهد مقایسه کنم؛ پس سی هزار کشته سالیانه در جاده های کشور که عکس هایش را هم حتی نمی بینیم و از دور و نزدیک دستی بر آتش آن ها داریم، یعنی چه؟ یعنی حقانیت که؟ یعنی مظلومیت که؟ یعنی وحشیگری که؟ اصلا در زمان جنگ خودمان با عراق هم این همه تصویر جسد به نمایش در نمی آمد! چرا برای سربازگیری در دنیای سیاست، چشم و دل مردم باید این همه خون و مرگ ببیند؟ یعنی واقعا راه دیگری نیست؟

ارسال یک نظر