شنبه، اسفند ۱۰، ۱۳۸۷

چگونه بحرین ژست منطقه ای ایران را به چالش کشید؟

ناطق نوری عاقل تر و باتجربه تر از آن است که در شرایط فعلی که ایران در معرض بدگمانی قدرت های عربی منطقه قرار دارد، با چند جمله کوتاه درباره تاریخ جدایی بحرین از ایران، باعث شود که این قدرت ها علیه ایران متحد شوند. ناطق نوری در واقع کلام تنش زایی هم بر زبان نیاورده و تنها از رویکرد محمدرضا شاه در پرونده بحرین، طی سخنانی در مشهد، انتقاد کرده بود. اگر چنین صحبت هایی باعث واکنش دولت های خارجی شود جمهوری های آذربایجان و ارمنستان و افغانستان که با بی عرضگی های شاهان قاجار از ایران جدا شدند و این بی عرضگی ها در تمام کتاب های درسی و رسمی کشور مدام گوشزد شده است، باید همواره در حال جدال با دولت ایران باشند. واکنش شدید بحرین به اظهارات ناطق نوری و حمایت گسترده اعراب از این کشور در جوسازی علیه ایران، صرفا یک بازی سیاسی برای خم کردن سر ایران جهت تاکید بیهوده بر تمامیت ارضی بحرین و گسیل وزیر و پیام های محبت آمیز به منامه بود. این ها امّا مطمئنا غایت دلخوشی اعراب نیست ولی تلنگری بود به جمهوری اسلامی که اعراب می توانند صحبت های یک مقام سیاسی ایران را در شهرستان ها هم رصد کنند و اگر لازم دیدند به بهانه آن، مذاکرات اقتصادی را متوقف، مسافران ایرانی را در فرودگاه ها سرگردان و خود را علیه ایران، بسیج کنند. این اتفاق درس مهم دیگری هم داشت؛ این که سیاست خارجی جمهوری اسلامی به رغم همه شعارهای سالهای اخیر در مورد ارتقای جایگاه منطقه ای آن، نقاط آسیب پذیر جدیی دارد که محور آن از جمله سوظن تاریخی اعراب به ایران است. ایران به دوستی با اعراب نیاز دارد تا در تعارض با غرب، ناگزیر از جدال در دو جبهه نباشد ولی اعراب با نگرانی، سرانگشتان جمهوری اسلامی را در لبنان و فلسطین و عراق، سه کشور عربی، تعقیب می کنند. غافل شدن از رشد بدگمانی همسایگان دیوار به دیوار و سرک کشیدن به کشورهای فقیری چون ونزوئلا و بولیوی و اکوادور در آن سوی دنیا، اگر که کاری احمقانه نباشد، کاری بیهوده خواهد بود.

ارسال یک نظر