شنبه، فروردین ۰۱، ۱۳۸۸

مخفی کردن بی عرضگی دستگاه های فرهنگی

از مدت ها قبل تنی چند از فرماندهان سپاه و بسیج مدام به پروژه ای به نام "براندازی نرم" اشاره می کنند و در شرح آن می کوشند نشان دهند تا دشمن "نرم – نرم" در پی سرنگونی نظام است. ابزار این پروژه نیز عبارتند از اغتشاشات اجتماعی منجر به انقلاب های مخملین، تشکل های غیردولتی و اینترنت. در روزهای پایانی سال گذشته ناگهان سپاه اعلام کرد که در یک فرایند پیچیده اطلاعاتی و فنی گردانندگان چند وبسایت ضددینی، ضد امنیت ملی و مستهجن را که با سرویس های امنیتی بیگانه در ارتباط بوده اند شناسایی و بازداشت کرده است. سپس در نخستین ساعات سال جدید هم اعترافات این افراد از تلویزیون پخش شده. اضمحلال اخلاق اجتماعی و در پی آن رشد جرم و جنایت و کاهش سن فحشا و اعتیاد، پدیده ای نیست که دل افراد دلسوز و خانواده ها را به درد نیاورد ولی این نوع اقدامات جای چند پرسش و ابهام جدی دارد:
اول: مردم از برخورد با مظاهر فساد استقبال می کنند؛ برخورد با سایت های مستهجن آیا گامی برای جلب نظر مساعد عامه در گام اول و سپس "برخورد با وبسایت و وبلاگ های سیاسی" در گام دوم به پشتوانه این جلب نظر مساعد و از سر راه برداشتن منتقدان و مخالفان "سیاسی" زیر لوای مقابله با براندازی نرم نیست؟
دوم: وقتی کوهی از موانع، از ممنوعیت رسمی استفاده از ماهواره و فیلتراسیون گسترده در اینترنت گرفته تا ممنوعیت ورود فیلم های خارجی، سر راه مردم قرار داد، و میلیارد ها تومان خرج انواع برنامه های پر سر و صدای فرهنگی و مذهبی می شود، چرا باز باید دستگاه های فرهنگی در ترویج فرهنگ اسلامی این همه بدبازده و از رمق افتاده باشند تا بدان جا که "پروژه براندازی نرم" زیر سایه سایت های مستهجن این همه جدی شده باشد؟
سوم: نسبت دادن حمایت از این سایت ها به دستگاه های امنیتی بیگانه، چیزی نیست که به راحتی رد و یا تایید شود اما چنین گره زدن مسائل به هم، هیچ نفعی که نداشته باشد، بی عرضگی مدیریت فرهنگی کشور را زیر سایه سنگین اتهام تبانی های کثیف با بیگانگان مخفی می کند. این آیا حداکثر یک مسکّن برای فرهنگ و اخلاق جامعه نیست؟

ارسال یک نظر