یکشنبه، فروردین ۲۳، ۱۳۸۸

اخراجی های دو غم انگیز است

ديشب رفتيم و اخراجي هاي دو را ديديم؛ اصلا خوشم نيامد؛ به نظرم مي رسد ده نمكي رجعتي ملال آور به دگماتيسم كرده؛ بر خلاف تصوري كه از او بعد از اخراجي هاي يك داشتم (+). او در اخراجي هاي يك به خوبي بر تساهل و تسامح صحه گذاشته بود(+)؛ ميوه ممنوعه عرصه سياست و جامعه ايراني كه خود ده نمكي همواره آن را با تندترین لحن رد می کرد. او در اخراجي هاي دو هم مي خواهد بر طبل "ايران دوستي" بكوبد و دست مايه او برای کشاندن مردم به سالن سینما رقص و ترانه خواني و لودگي قهرمانان فيلم است. اخراجي هاي دو مي گويد كه در راه وطن دوستي همه تبديل به دو گروه شاخص مي شوند؛ خائن و وطن پرست! وطن پرستي هم فقط و فقط خلاصه مي شود در "نه" گفتن به دشمن! این که در برابر دشمن یا فقط برنده ای یا فقط بازنده و هیچ گاه تو نباید به بازی "برد – برد" با دشمن فکر کنی! و این سهل انگارانه ترين فرمول در تدبير شوون مملكت است. همه كساني كه به "بله" فكر مي كنند يا بُزدل اند يا سوداي پاداش دشمن دارند يا بدسابقه اند. در حين ديدن فيلم مدام به ياد یک نفر و یک فیلم مي افتادم؛ به ياد مرحوم سید علی اکبر ابوترابي؛ روحانيي كه سال ها اسير عراقي ها بود و اسراي آزاد شده بارها از تدبير او براي آزار نديدن اسرا از راه غيرشرعي اعلام كردن انجام بسياري از اموري كه خشم افسران و سربازان وحشي عراقي را عليه اسراي مظلوم برمي انگيخت، خاطرات فراواني گفتند. درباره او نوشته اند که "برادر آزاده‏ای که دو سال با مرحوم ابوترابی در یک اردوگاه دوران اسارت خود را گذرانده بود، مهم‏ترین ویژگی مرحوم ابوترابی را، راه و روش ایشان در برخورد با اسارت می‏داند. وی می‏گوید: با توجه به روش زندگی که ایشان در اسارت پیاده کرد، اسرا با به کار بردن این روش، توانستند زندگی بهتری در اسارت داشته باشند. مرحوم ابوترابی به بچه‏ها توصیه می‏کرد: "شما باید طوری با اسارت برخورد کنید که گویا سال‏ها می‏خواهید اینجا زندگی کنی." لابد اگر ده نمكي مي خواست كسي را جاي مرحوم ابوترابي بين اسرا جا دهد، كسي را در هيبت خائنان به كار مي گرفت! ... و دوم به ياد فيلم "زندگي زيباست" ساخته روبرتو بنینی كه هنرمندانه و طنز آميز از ارزش هاي انساني در يك اردوگاه اسرا در جنگ دوم جهاني سخن مي گويد. اگر نديده ايد ببينيدش ... خنده هاي حضار و صف طولاني بليت اخراجي هاي دو و ركورد شكني فروش اش، حس غم انگيزي دارد؛ همه اش دارم فكر مي كنم چقدر ذائقه هنري مردم "دلهره انگيز" و "نگران كننده" شده است؛ شوق تماشای لودگی و شوق دیدن فیلمی که می گوید: وطن پرستی فقط یعنی "نه" گفتن

ارسال یک نظر