پنجشنبه، شهریور ۲۶، ۱۳۸۸

روز همه ی "مقدساتِ" اشغال شده


ای قدس؛ قبله اول مسلمانان! فردا روز توست؛ تویی که با درد و خون و اشغال، سال های سال است عجینی. اصلا چه فرقی می کند که آیا روزی قبله بوده ای برای نماز یا نه؛ اما حالا قبله ی سیاستی و این مهم است. خبر از تو، خبر از جنگ و خون است، خبر از ملتی که قربانی وعده سرزمین موعود شده اند، خبر از خارجی ها و غریبه هایی است که تو رزمگاهشان شده ای؛ یکی آن سو، دیگری این سو، یکی به بهانه اشغال دیگری به بهانه یهود و چه بد که هر دو خود را دوخته اند به حق و عدالت؛ و چه مفتضح! روزی که به محمد وحی شد که رو از تو برای نماز بگرداند به سوی کعبه؛ چه کسی می دانست تو داغی خواهی شد بر پیشانی بشر ... ای قدس! حال ما خوب نیست؛ تو باور کن. تو تکرار شده ای در همه زمان ها و مکان ها؛ همه کسان و همه جاها و همه زمان هایی که بهانه ی بودنشان عبادت حق بود و نزدیکی انسان به خدا و حالا شده اند واسطه قدرت و قدرت پرستان که در صحن تو شمشیر به رخ رقیب می کشند، همه قدس اند، قدس های بسیار؛ قدس های اصلا بی شمار ... ای قدس! حال ما خوب نیست؛ تو باور کن؛ آن قدر قدس و مقدس های اشغالی هست که همه جمعه های همه سال ها هم کفایت نمی کند برای فریاد کشیدن بر سر کسانی که تو را و همه مقدسات را اشغال کرده اند با نیت های پلیدشان، با کارهای سمّی شان

ارسال یک نظر